dr.henkenstein

De Nederlandse homo verkeert in een identiteitscrisis. De scene is aan het vertrutten, knuffelnichten als Albert Verlinde, Jamai en Paul de Leeuw worden omarmd door het publiek (en zij doen alles om dat publiek te behagen), homo's trouwen met elkaar en adopteren ook nog eens (liefst schattige zwarte) kindertjes. De gay parade is verworden tot een commercieel en toeristisch evenement en gevaar lijkt helemaal afwezig. Hoewel, je moet wel zorgen dat je huis mokroproof is en er voor oppassen dat christenen je niet aan een homo-healing onderwerpen. Verder hebben wij, net als hetero's, te kampen met relatiestress, de midlifecris en een ouder wordend lichaam. We hebben het zo druk dat we niet meer aan de buikspieren toekomen.

Deze thema's kwamen aan bod in de muzikale klucht The importance of being Wilde. Het zijn actuele onderwerpen waar ik zelf ook wel eens over nadenk en die zeker in een theatervoorstelling aan de orde kunnen worden gesteld, maar ze werden slechts even aangestipt in korte scènes; helaas werd het nergens echt scherp.

De door drie heren en één dame gespeelde scènes waren flauw, echt hilarisch werd het nooit. Ik heb het meest genoten van de zangeres die nummers van o.a. The Eurythmics, Soft Cell en Kate Bush zong. Het was jammer dat zij vaak voortijdig werd afgebroken.

Na vijf kwartier zat de voorstelling er op en klonken de bevrijdende klanken van Donna Summer's I feel love uit de boxen. Dingeman en ik keken elkaar aan, haalde n onze schouders op en constateerden dat we in ieder geval even van de straat waren.

Zie ook de recensie op Volkskrant.nl

10 december: Internationale Dag van de Rechten van de Mens:

Amnesty International vraagt dit jaar door middel van een petitie en een spel aandacht voor vervuiling van de Nigerdelta

Tibet is momenteel niet zo in het nieuws, maar op http://www.puttibetbackonthemap.org/ kun je Tibet weer (virtueel) op de kaart plaatsen.

Op www.un.org/en/events/humanrightsday/2009/ vind je meer over deze speciale dag.

Ik heb niets speciaals met Royal Club, maar vind het reclamefilmpje geweldig. En ik vind het extra leuk dat plaatsgenoot Danny Vera het bijbehorende liedje zingt.

Songtekst.

Zanger Antony doet een beroep op zijn regering.

Ze was broodmager, geobsedeerd door eten, doof en dement en omdat ze zichzelf al tijden niet meer waste stonk ze een uur in de wind. Kortom, ze was een end op. In mei zou ze 19 worden, maar vanochtend heb ik haar naar de dierenarts gebracht om haar in te laten slapen...